‘தாய் நிலம்’: ( விமர்சனம்!) அகதித் தந்தையாக மிரட்டிய அமர் ராமச்சந்திரன்…

அறிமுக இயக்குநர் அபிலாஷ் ஜி. தேவ் எழுத்து மற்றும் இயக்கத்தில், முற்றிலும் வணிக நோக்கங்களைத் தவிர்த்து அகதி மக்களின் வாழ்வியலைப் பேசும் நோக்கில் திரையரங்குகளில் வெளியாகியுள்ள உணர்வுப்பூர்வமான திரைப்படம் ‘தாய் நிலம்’ (Thai Nilam). இலங்கையில் நடைபெற்ற கொடூரமான உள்நாட்டுப் போரின் பின்னணியை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டுள்ள இத்திரைப்படத்தில், டாக்டர் அமர் ராமச்சந்திரன் மற்றும் நேஹா அமர் ஆகியோர் முதன்மைக் கதாபாத்திரங்களைத் தாங்கி நடித்துள்ளனர். இவர்களுடன் மறைந்த பழம்பெரும் நடிகர் பாலாசிங், தீபக் பிரபாகர், பத்மஜா, நிமிஷா நம்பியார், குரு தட்சணா, தளபதி ஆனந்த் மற்றும் சரவணன் சொக்கம்பட்டி உள்ளிட்ட பல நட்சத்திரங்கள் இணைந்து தங்களது பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளனர். பிரசாந்த் பிரணவ்வின் ஒளிப்பதிவிற்கு, இசையமைப்பாளர் ஔசேப்பச்சான் இசையை அமைத்துள்ளார்.

தொடர் தமிழீழப் போர் உச்சக்கட்டத்தை எட்டிய கடந்த 2008 ஆம் ஆண்டின் ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதியில் தொடங்குகிறது. இலங்கையில் நிலவிய சிங்களப் பேரினவாத அரசின் கொடூரமான கொடுங்கோல் ஆட்சியினாலும், ராணுவத் தாக்குதல்களினாலும் பாதிக்கப்பட்டுத் தனது காதல் மனைவியை இழந்து தவிக்கிறார் நாயகன். அதன் பிறகு, அநீதிகள் நிறைந்த அந்தச் சூழலிலிருந்து தப்பித்துத் தனது சிறு மகளுடன் எப்படியாவது உயிர் பிழைக்க நினைக்கும் அவர், தஞ்சம் தேடித் தமிழ்நாட்டிற்கு அகதியாக வருகிறார். தமிழ் மண்ணிற்கு வந்தவுடன் அங்கு வசித்து வரும் தனது மறைந்த மனைவியின் நெருங்கிய உறவினர்களைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து ஆதரவு கேட்கிறார். ஆனால், எதிர்பாராதவிதமாக அந்த உறவினர்கள் இவர்களைத் தங்களது குடும்பத்திற்குள் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்து, உதாசீனப்படுத்தித் துரத்துகின்றனர். சொந்த மண்ணையும் இழந்து, வந்த இடத்திலும் ஆதரவற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட அந்தத் தந்தை மற்றும் மகளின் வலி நிறைந்த பிற்கால வாழ்க்கை என்ன ஆனது, சமுதாயத்தில் அவர்கள் எதிர்கொண்ட சவால்கள் என்ன என்பதே ‘தாய் நிலம்’ திரைப்படத்தின் முதன்மைக் கதையாகும்.

சிங்களப் பேரினவாத அரசின் அராஜகங்களால் பாதிக்கப்பட்டுத் தமிழகம் வந்த பிறகு, சொந்த உறவினர்களாலேயே உதாசீனப்படுத்தப்பட்டுத் தவிக்கும் ஓர் அப்பாவித் தந்தையாக டாக்டர் அமர் ராமச்சந்திரன் சிறப்பான மற்றும் முதிர்ச்சியான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். தாயை இழந்து தந்தையின் அரவணைப்பில் வாழும் அவரது அன்பு மகளாக நடித்திருக்கும் சிறுமி நேஹா அமரும், தனது மழலை மாறாத எதார்த்தமான நடிப்பின் மூலம் பார்வையாளர்களின் கவனத்தை ஈர்க்கிறார். இவர்களது சொந்த உறவினர்கள் இவர்களைக் கைவிட்ட இக்கட்டான சூழ்நிலையில், தவித்து நிற்கும் தந்தைக்கும் மகளுக்கும் தம்மால் முடிந்த அத்தனை உதவிகளையும் செய்துகொண்டு, அவர்கள் மீது அளவற்ற பரிவையும் பாசத்தையும் காட்டும் ஒரு கதாபாத்திரத்தில் நடிகர் பாலாசிங் தனது நடிப்புத் திறனால் முத்திரை பதித்துள்ளார். இவருடன் இணைந்து ஆட்டோ ஓட்டும் கதாபாத்திரங்களில் நடித்திருக்கும் இதர நடிகர்களும் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட இடங்களில் தங்களால் இயன்ற சிறப்பான ஒத்துழைப்பைக் கொடுத்துக் காட்சிகளுக்கு வலு சேர்த்துள்ளனர்.

பிரசாந்த் பிரணவ்வின் ஒளிப்பதிவு ஒரு சாதாரண அகதியின் தவிப்பான வாழ்க்கையையும், தமிழ்நாட்டின் எதார்த்தச் சூழலையும் நேர்த்தியாகப் படம்பிடித்துள்ளது. ஔசேப்பச்சானின் பின்னணி இசை எமோஷனல் காட்சிகளுக்குப் பலமாக அமைந்து, பார்ப்பவர்களின் இதயத்தைத் தொடுகிறது. முற்றிலும் வணிக லாப நோக்கங்களைத் தவிர்த்துவிட்டு, சிங்களப் பேரினவாத அரசின் கொடுங்கோல் ஆட்சியின் நிஜ முகத்தையும், அதனால் ஒட்டுமொத்தமாகப் பாதிக்கப்படும் அப்பாவி தமிழ் மக்களின் அவல நிலையையும், அகதிகளாகத் தஞ்சமடையும் மக்கள் மீது இந்தச் சமுதாயம் வைக்கும் பொதுவான பார்வையையும் இயக்குநர் அபிலாஷ் ஜி. தேவ் நேர்மையுடன் சொல்ல முயற்சித்துள்ள விதம் பாராட்டத்தக்கது.

இருப்பினும், படத்தின் திரைக்கதையில் பல முக்கியப் பலவீனங்களும் இருக்கவே செய்கின்றன. தமிழ்நாட்டில் தங்களுக்கு ஆதரவு தருவார்கள் என்று நம்பிய சொந்த உறவினர்களே தங்களைக் கைவிட்டு நடுரோட்டில் நிறுத்திய இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும், அந்தத் தந்தை தனது மகளை அழைத்துக்கொண்டு அரசு அமைத்துள்ள அதிகாரப்பூர்வ அகதிகள் முகாமிற்குச் (Refugee Camp) செல்ல மறுப்பதன் நோக்கம் என்ன என்பது போன்ற பல முக்கியக் கேள்விகளுக்குத் திரைக்கதையில் முறையான மற்றும் தெளிவான பதில்கள் இல்லை. இதன் காரணமாக, படத்தின் பல முக்கியக் காட்சிகள் கதையின் ஓட்டத்திற்கு உதவாமல், மிகவும் வலிந்து திணிக்கப்பட்ட ஒரு படைப்பாகவே பார்வையாளர்களுக்குத் தோன்றுகிறது. ஒரு சில திரைக்கதை தொய்வுகள் மற்றும் லாஜிக் குறைபாடுகள் இருந்தாலும், உலக வல்லரசுகளால் ஒடுக்கப்பட்ட தமிழீழ வரலாற்றின் ஒரு முக்கியப் பக்கத்தை பதிவு செய்துள்ள விதம் பாராட்டுக்குரியது.