‘டைட்டானிக்’ (விமர்சனம்) ஒரு யதார்த்தக் காதல் பயணம்!

காதல் தோல்விகளைச் சோகமாக மட்டுமே பார்த்துப் பழகிய தமிழ் சினிமாவில், மூழ்கிப்போன காதல் கதைகளைக் கலகலப்பாகவும், அதே சமயம் வாழ்வியல் முதிர்ச்சியோடும் அணுகியிருக்கும் திரைப்படம் தான் இயக்குநர் எம்.ஜானகிராமனின் ‘டைடானிக்’.

சென்னையிலிருந்து பெங்களூர் செல்லும் ஒரே ரயிலில், வெவ்வேறு நோக்கங்களுடன் மூன்று இளைஞர்கள் பயணிக்கிறார்கள். கல்யாணம் செய்து கொள்ளப் போகும் ராகவ் விஜய், கோபித்துக்கொண்டு தாய்வீட்டிற்குச் சென்ற மனைவியைச் சமாதானப்படுத்தச் செல்லும் காளி வெங்கட், பல வருடங்களுக்கு முன்பு பிரிந்த முன்னாள் காதலியைத் தேடிப் போகும் கலையரசன் ஆகிய மூவரும் ரயில் பயணத்தில் நண்பர்களாகிறார்கள்.

பயணத்தின் போது தங்களது பள்ளி, கல்லூரி மற்றும் அலுவலகக் காலக் காதல் அனுபவங்களை இவர்கள் பகிர்ந்து கொள்ள, மூன்று பேரின் காதலும் ஏதோ ஒரு புள்ளியில் தோல்வியடைந்திருப்பது தெரியவருகிறது. அந்தத் தோல்விகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் காரணங்கள் என்ன, இவர்களின் இந்தத் தற்செயலான சந்திப்பு இவர்களது வாழ்க்கையில் எத்தகைய திருப்பங்களைக் கொண்டு வருகிறது என்பதை நகைச்சுவையும் உணர்வுபூர்வமான தருணங்களும் கலந்து சொல்வதே மீதிக்கதை.

படத்தின் முழுப் பாரத்தையும் தங்கள் இயல்பான நடிப்பால் சுமந்திருக்கிறார்கள் கலையரசன், காளி வெங்கட் மற்றும் ராகவ் விஜய். பல வருடங்களாகப் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவனாக வரும் காளி வெங்கட்டின் ஒருதலைக் காதல் ஆரம்பத்தில் சிரிக்க வைத்தாலும், பிரிவுக்குப் பிறகான அவரது ஏக்கம் மனதை நெருடுகிறது. குடும்பச் சூழலால் காதலைத் தியாகம் செய்துவிட்டு, அந்த நினைவுகளிலேயே வாழும் கலையரசன், உணர்வுபூர்வமான காட்சிகளில் ஸ்கோர் செய்கிறார். முன்னாள் காதலால் புதிய திருமண வாழ்க்கையில் சிக்கல் வந்துவிடுமோ என்ற குழப்பத்தோடு வலம் வரும் ராகவ் விஜய், தனது கதாபாத்திரத்திற்குச் சரியான நியாயம் சேர்த்துள்ளார்.

நாயகிகளாக நடித்திருக்கும் கயல் ஆனந்தி மற்றும் ஆஷ்னா சாவேரி இருவருமே படத்திற்குப் பெரும் பலம். வெகுளித்தனமும் குறும்பும் நிறைந்த பெண்ணாக வரும் கயல் ஆனந்தி, ஈகோ மோதல்களையும் காதல் குழப்பங்களையும் தனது துருதுரு கண்களாலேயே அழகாகக் கடத்துகிறார். முதிர்ச்சியான உணர்ச்சிகளையும், சோகத்தையும் முகபாவனைகளில் நேர்த்தியாக வெளிப்படுத்தும் ஆஷ்னா சாவேரி, பாடல்களிலும் திருப்பங்களிலும் கவனம் ஈர்க்கிறார். இவர்களுடன் மதுமிதா, சேத்தன், தேவதர்ஷினி, சு.செந்தில் குமார் மற்றும் சிறப்புத் தோற்றத்தில் வரும் பாலாஜி மோகன், காயத்ரி ஆகியோர் கதைக்குத் தேவையான பங்களிப்பைச் சிறப்பாக அளித்துள்ளனர்.

நிவாஸ் கே.பிரசன்னாவின் இசையில் பாடல்கள் அனைத்தும் கேட்பதற்கு இதமாக இருக்கின்றன; அவரது மென்மையான பின்னணி இசை காதல் உணர்வுகளைப் பார்வையாளர்களிடம் எளிதாகக் கடத்துகிறது. ஒளிப்பதிவாளர் பல்லுவிற்குப் பெரிய அளவில் சவால்கள் இல்லையென்றாலும், வண்ணமயமான காட்சிகளாலும் குளோஸ்-அப் ஷாட்களாலும் படத்தை ரசிக்கும்படி கொடுத்துள்ளார். வசனங்கள் நிறைந்த கதையாக இருந்தாலும், சற்றும் சலிப்புத் தட்டாமல் படத்தை நகர்த்தியதில் படத்தொகுப்பாளர்கள் ராதாகிருஷ்ணன் தனபால் மற்றும் இக்னேஷியஸ் அஸ்வின் ஆகியோரின் உழைப்பு தெரிகிறது.

காதலிக்கும்போது இருக்கும் ஈர்ப்பும் கொண்டாட்டமும், காதலுக்குப் பிறகான வாழ்வில் எப்படிப் பொறுப்புகளாகவும் புரிதல்களாகவும் மாறுகின்றன என்பதை இயக்குநர் எம்.ஜானகிராமன் மிக அழகாகப் பதிவு செய்துள்ளார். எந்தவொரு கதாபாத்திரத்தையும் நல்லவர், கெட்டவர் என முத்திரை குத்தாமல், சூழ்நிலைகளின் அழுத்தத்தை நடுநிலையோடு கையாண்ட விதம் பாராட்டுக்குரியது. குறிப்பாக, திருமணத்திற்குப் பிறகு மனைவியிடம் பழைய காதலைச் சொல்வதால் ஏற்படும் குழப்பங்களை நகைச்சுவையாகச் சொல்லிச் சிரிக்க வைத்தாலும், அதில் இருக்கும் யதார்த்த ஆபத்தைச் சிந்திக்கும்படி சொல்லியிருப்பது சிறப்பு.

கிளைமாக்ஸ் காட்சிகள் வழக்கமான சினிமாத்தனமான திருப்பங்களோடு முடிவது திரைக்கதையில் ஒரு சிறிய பலவீனமாகத் தெரிந்தாலும், அன்றாட வாழ்வின் சின்னச் சின்ன ஊடல்களையும், காதல் என்பது வெறும் உணர்ச்சி மட்டுமல்ல அது ஒரு நீண்ட பயணம் என்பதையும் யதார்த்தமாகப் பேசிய விதத்தில் ‘டைடானிக்’ கவுந்தாலும், காதலை அழகாகக் கொண்டாடுகிறது.